GalegoLab

A idea consiste na creación dun arquivo fotográfico a través do envío voluntario de fotografías onde se nos vexa de cativos coa nosa avoa ou avó, fotografías dos anos 40, 50, 60, 70... ata a actualidade, escaneadas e en formato dixital. Na imaxe a xente que decida enviar a súa fotografía ao arquivo debe aparecer de neno, xa que un dos obxectivos do arquivo é a realización de futuras actividades divulgativas cos escolares de hoxe, e o exercicio de proxeción é necesario.

Esta idea ven tamén en resposta ao laio xeralizado de que 'morre o rural', ao tempo que se perciben moi poucas iniciativas para poñerlle freo (mesmo aínda que sexa figurativo) a este proceso irreversible da perda que case que en todas as familias do medio urbán galego estamos a vivir.

No caso de ter éxito, e máis adiante, o mellor faría falta unha unidade de memoria independente para o arquivo dixital onde almacenar as imaxes, por motivos de seguridade.

1.- Recoller a memoria deses momentos no futuro posiblemente irrepetibles nos que o 70% da poboación galega escoitou de nenos o galego da boca dos seus avós e avoas.

2.- Creación dun arquivo fotográfico.

3.- Divulgación de ese feito a través de actividades educativas nas escolas, que saiban que as cousas non sempre foron como son agora e que existiron outras realidades lingüísticas no país, destacando a potencia da imaxe, o peso emocional do vínculo e as cifras do Ige.

4.- Baseado no material do arquivo, dar corpo a propostas documentais noutros ámbitos: instalacións, fotoxornalismo, fotodocumentais, exposicións, etc... Presentar o traballo en certames de diverso ámbito para dar visibilidade á plataforma e ao propio feito.

A través de facebook ou da propia páxina de galegolab se publicitará a convocatoria da creación do arquivo: unha fotografía escaneada onde aparezas cos teus avós cando ti eras neno ou nena. Está dirixido a ese 70% da poboación de Galicia.

O envío das fotografías escaneadas se realizará a unha conta de correo electrónico creada para tal efecto. As fotografías deberán ir acompañadas dos nomes de pila, lugar, provincia e ano. Algunha historia relacionada coa lingua e de aquel tempo tamén sería benvida polo simple labor documental.

A idea precisaría de varios meses para recibir as imaxes, e é un proceso que non ten por qué quedar pechado. Logo se faría o traballo documental para darlle difusión en escolas e a través de propostas culturais.

No momento no que as fotografías adoptasen outro formato, seña en papel ou calquera outro para a súa divulgación, se contaría coa autorización dos donos para iso. O respeto ao material que vertebraría o arquivo é básico.

Habería unha primeria fase de recollida de imaxes e dependendo do éxito da convocatoria, traballar nas ideas de divulgación que poidan xurdir do arquivo. Aquí se podería abrir unha nova convocatoria de ideas vencelladas ao fotoxornalismo ou o fotodocumental.

Coordinación do proxecto, xestión da conta de correo, procesado da resolución das imaxes recibidas, creación da base de datos e almacenamento das imaxes. Se a idea ten éxito, darlle corpo a unha proposta fotodocumental para o ámbito educativo e cultural.